Welkom bij mijn hersenspinsels en ander gemiepte.

 Wees welkom u allen! Veeg uw voeten voor binnenkomst, neem wat chocolade voor me mee en dan zorg ik dat er een pot met thee klaarstaat.

Muis, de online versie met daarin een kleine greep uit het leven. Leuk, grappig, verdrietig, boos, vrolijk, compleet gestoord en eigenzinnig. Soms leg ik wat zout op slakken, ik kijk af en toe verder dan mijn wijsneus lang is en bovenal, ik kleur mijn leven in geheel naar mijn eigen zin (met kleurpotlood).

Laat gerust een berichtje achter, dat vind ik alleen maar leuk. En vanaf deze plaats ook een huge dankjewel aan Skittle voor de prachtige koptekening!

Vlieg er eens uit!

Tijd geleden dat ik een blogje heb geplaatst. Ik geloof dat mijn leven momenteel niet zo bijster interessant is. In een totale verveelbui eens gespeeld met photoshop, met dit knutselwerkje als resultaat.
 
 

England calling, part 3

Een soort weekevaluatie met daarin een grondig onderzoek naar de Engelse gezondheidszorg!
 
De eerste week stage zit er op en het contract op basis van alleen maar observeren lijkt toch niet echt te werken. Afgelopen vrijdag was Muis lekker aan de slag met het omlopen (aangeven van spullen aan degene die steriel staat, beetje administratie etc.) en was ik op een gegeven moment mijn begeleider kwijt. Die was aan de koffie gegaan! Ik geloof dat ze er wel vertrouwen in hebben. Mijn begeleider deze week was een enorm lief mens, ik geloof echt dat ik haar aanwezigheid zou kunnen gaan missen. Deze week enorm gelachen! 1 van de artsen wilde endoscopisch de melkkliergangen onderzoeken en degenen die last gaf verwijderen. Erg interessant, nog nooit van gehoord! Maar, de instrumenten die hij zou gaan gebruiken werden meegebracht door iemand uit Duitsland. Tegen ons werd gezegd dat deze disposable waren en dat het geen probleem was, maar dit bleek toch niet helemaal zo te zijn. De instrumenten moesten worden gesteriliseerd in het ziekenhuis. Beetje lastig als de operatie geplanned staat over 5 minuten. Dat proces beslaat namelijk 4 uur.  En toen ging die Duitse vertegenwoordiger helemaal uit zijn dak; begon de spullen op de tafel te gooien en begon te roepen 'But I am a scientist' (this all in a very heavy German accent).  End of the story, erg veel lol en gelach op de gang, een boel actie en de patient werd gecancelled. 
 
Ondertussen ben ik zelf ook wat bezoekjes aan de dokter verder. Blaasontsteking, erg fijn :S. Woensdag naar de plaatselijke huisarts gegaan, antibiotica voorgeschreven gekregen, maar helaas, dit alles leek weinig te helpen. Toen daar vrijdagavond ook nog enorme buikkrampen bijkwamen toch maar naar de dichtstbijzijnde huisartsenpost gegaan. Daar een andere vorm van antibiotica voorgeschreven gekregen en deze lijken gelukkig te helpen. En voor dit alles heb ik niet hoeven te betalen, ik heb mij niet hoeven te identificeren, ik heb geen verzekeringsgegeven moeten overhandigen, helemaal niets! Dat is eens wat anders als de Nederlandse gezondheidszorg. Toch...... ik had best wat willen betalen als ze daarvoor een pot verf hadden kunnen kopen om de operatieafdeling van het Royal Free te verven.
 
Dan nu voor iedereen, een heel fijn weekend toegewenst. Ik spreek jullie snel weer!

Londen is calling, part 2

Zo, vandaag iets eerder thuis (gossie, noem ik het nu al thuis?) van mijn vakantiebaantje en even de tijd genomen om de belevenissen tot nu toe op te schrijven, terwijl vriendjelief eten aan het koken is. Heerlijk huiselijk, en ik moet zeggen, het bevalt prima!
 
De eerste twee dagen Royal Free Hospital zitten er op. Kort en bondig, het is leuk, een hele ervaring en bovenal zeer vermoeiend. Niet omdat ik nu zo hard aan het werk ben, maar meer omdat ik om 6 uur van huis wegga en zo ongeveer rond een uur of half 8 weer thuis kom. Om 5 uur 's ochtends opstaan, ik heb mijn huisgenoten alvast gewaarschuwd voor het ochtendhumeurtje. Wel is het redelijk rustig wakker worden aangezien dit een academisch ziekenhuis is en ze overal zeer academisch uitgebreid de tijd voor nemen. Vooralsnog eigenlijk alleen maar super vriendelijke mensen ontmoet die zeer geinteresseerd zijn in het hoe en waarom van mijn bezoek en me uit zichzelf allemaal dingen vertellen en met ideeen aankomen om me verder op weg te helpen. En hoewel meer hierachisch (doktoren en verpleged personeel eten apart) is de sfeer heel gemoedelijk. 
 
Grappig om te zien dat dingen die voor mij zo vanzelfsprekend zijn, het in dit ziekenhuis absoluut niet zijn. Hier mag je gewoon met je kleren over de gang lopen, alleen op een kamer moet je operatiekleding aan. Overigens is de grens tussen operatiekamer en gang een slecht sluitende klapdeur. In combinatie met de overdruk die ze proberen te behouden binnen, levert dit toc bij het verder openen van de deur toch al gauw een windkracht 5 op. Ze hebben ook geen mondmaskers voor!!!!!!! Alleen diegenen aan tafel hebben een mondmasker voor, de rest van het personeel op de kamer loopt zonder rond. En operatietafels die jaren geleden door de VU zijn gedoneerd aan school, worden hier gewoon nog gebruikt.
 
Wel zijn ze heel serieus bezig met het tellen van alles wat los en vast zit en wat mogelijk in de patient kan verdwijnen. Alle gazen worden geteld, maar ook ieder instrument stuk voor stuk, alle mesjes, alle naalden, alle disposables, alles wordt geteld. Iets wat we in Nederland eigenlijk ook willen/moeten doen, maar waar we tijdstechnisch niet aan toe komen. Maar aangezien het opstarten van een liesbreukoperatie hier een dik half uur duurt..... (zeer academisch). Academisch heeft ook zijn voordelen in deze, het is voor mij ook erg leuk om een leversegmentresectie bij te hebben mogen wonen en om wanneer op het programma een lever- of niertransplantatie te zien. 
 
Hihi, en hoewel ik een contract heb tot het observeren van de werkzaamheden op OK, moet ik zeggen dat dat precies 1 dag gelukt is. Vandaag stond ik al spulletjes uit te pakken. En kom je tot de ontdekking dat sommige dingen zo in je systeem zitten dat je ze automatisch uitvoerd. 
 
Ah, eten is klaar! Wordt vervolgd.......

Online entertainment op de ouderwetse manier deel 2

Met dank aan Marlet. In de reeks online entertainment met ver weg wonende vriendjes presenteer ik vanavond:
 
GALGJE!
 
Zeer leuk om een zeker manspersoon de Nederlandse taal te leren (en ik hou er zo van om het galgje bij ieder fout antwoord verder in te kleuren).
 

London is calling

Gisteren is het verlossende bericht eindelijk gekomen..... Ik mag nu echt officieel stage gaan lopen in het Royal Free Hospital in Londen. Even had ik er toch een beetje een hard hoofd in, het contract dat was beloofd in augustus was nog altijd niet bij mij brievenbus afgeleverd, de persoon in kwestie was 'er niet' of 'ziek' en zo werd ik een soort stalker van een Engels ziekenhuis. Dit weekend heeft Will dan ook een heuse dreigmail geschreven, weliswaar op de Engelse manier, dus klonk het vooral erg netjes maar toch dringend.

En deze week is het dan gelukt, ik wordt volgende week maandagochtend om 8 uur verwacht. Ik ben benieuwd!

 En, wordt vervolgd........ Ik hou jullie op de hoogte van mijn belevenissen.